Na maandenlange, inmiddels haast jarenlange bangmakerij staat hij er nog steeds niet. De veelbesproken “hondenkooi” van dertigduizend euro.

Na zoveel digitale berichtgeving, boze brieven, verdrietige brieven, klaagzang, inspecties door de gemeente, hersenkrakers voor de wethouder, en zelfs een item in een televisieprogramma, is het hek nog altijd niet geplaatst.

Desalniettemin geeft het park een treurige indruk. Zelfs mijn honden gaan na een half uurtje bij de uitgang staan. “Laten we maar naar huis gaan, er is toch niemand om mee te spelen.”

Gesprekjes met de enkelingen die er zo nu en dan nog komen leren dat de oud-bezoekers liever ergens gaan wandelen waar zij en hun honden wél welkom zijn. Na alle perikelen kiezen zij ervoor voortaan maar weg te blijven. Het is over met de vaste groepjes die zich op vaste tijden in het zonnetje verzamelen. Honden die elkaar bijna dagelijks zien en vreugdevol met elkaar spelen. Sociale netwerken verbroken of verwaterd, vaste bezoekers weggepest.

Een bordje “loslopende honden toegestaan” betekent kennelijk niet dat mensen zich hier werkelijk vrij toe voelen. Er kan beter een regel aan worden toegevoegd. “Loslopende honden toegestaan, maar liever niet!”. Of “loslopende honden toegestaan, zij zijn meer dan welkom in Leidschendam-Voorburg!”. Oh nee, daar is onze gemeente geen goed voorbeeld voor.

Ik hoop dat onze wethoudster trots is op haar kosteloze overwinning, en de omwonenden genieten van hun troosteloze uitzicht op het verlaten park.

Met vriendelijke groet,

Floortje van Veen