Tijdens mijn zoektocht naar een geschikt onderwerp, had ik even contact met de redactie van dit Voorburgs Dagblad. Zij kwamen met een vraag; “Zeg Yvonne, zou jij nou niet eens vanuit jouw expertise iets kunnen schrijven over ….” En toen werd het onderwerp genoemd waar ik eigenlijk liever helemaal niets over wil opschrijven; de discussie die ons land al sinds enige jaren, vooral in het najaar, in de greep houdt; “het hoe en waarom van Zwarte Piet?”.

U begrijpt, een zeer precair onderwerp waar je lelijk je vingers aan kunt branden. Ik heb er lang over nagedacht; wel doen, niet doen. De mensen die ik erover sprak zeiden veelal “Doe maar niet joh, je doet het toch nooit goed.” Maar ja, ik ben van nature nogal eigenwijs en als mensen tegen me zeggen doe maar niet… Aan de andere kant dacht ik ook, waarom niet? Ik kan toch gewoon opschrijven wat mij bezighoudt met betrekking tot dit onderwerp? Dus schrijf ik uiteindelijk deze column. Weet u, het gaat mij om de kinderen, het kinderfeest, de onschuld. Kinderen, vooral jonge kinderen, zijn flexibel, steeds in beweging. Zij voegen zich, als de situatie daarom vraagt. Zij passen zich aan als er veranderingen zijn in hun leven, hun omgeving. Zij accepteren veranderingen en vinden manieren om ermee om te gaan of accepteren de veranderde situatie als een feit. Kinderen bewegen mee op het ritme van de tijd. Dat de maatschappij verandert, is van alle tijden. Dat tradities, gewoonten veranderen hoort daarbij. Zonder verandering geen vooruitgang. Niets blijft zoals het ooit was. Dat die veranderingen soms heel moeilijk zijn en ook de redenen waarom dingen zouden moeten veranderen niet door iedereen nodig worden gevonden of worden begrepen, is ook van alle tijden. Dat we daarover met elkaar praten is goed, maar dat volwassenen elkaar betwisten over de invulling van een kinderfeest, is niet goed. Het gesprek wordt gevoerd over de hoofden van de kinderen, en dat kan meer schade berokkenen dan we ons bewust zijn. Wat denkt u dat de kinderen daarvan meekrijgen? Niets? Dat dacht u! Kinderen pikken het feilloos op als er onvrede, frustratie, kwaadheid is bij volwassenen, ze registreren de toon van gesprekken, de non verbale houding en de emotie van volwassenen die op een bepaalde manier over een onderwerp spreken. Wij volwassenen, en daar bedoel ik iedereen mee, hebben een hele belangrijke voorbeeldfunctie en dat mogen we echt nooit vergeten. Wij zijn verantwoordelijk voor de signalen die wij afgeven en die opgepikt worden door onze kinderen. Wij planten zaadjes in hun manier van denken. Het gesprek dat we met elkaar hebben over zwart of wit, kleur of roet, gaat eigenlijk niet alleen daarover, maar over veel meer dan dat. Ik denk dat het ook gaat over verdraagzaamheid, acceptatie en de wil om van elkaar te leren en te veranderen wat nodig is om toenadering te bereiken, in plaats van afstand te creëren. Het gaat over geven en nemen en meebewegen met de tijdsgeest, met de veranderende maatschappij. Ik vertrouw erop dat we met kleine stapjes kunnen veranderen en zo een oplossing vinden die voor iedereen acceptabel is. Ik vertrouw er op dat onze kinderen, die in deze roerige tijden opgroeien in een veelkleurige samenleving, meebewegen en die veranderingen, met alle kansen en uitdagingen die daarbij horen, niet meer als verandering, maar als gewoon zullen ervaren. Gelukkig hebben de kinderen de toekomst.

Een ieder die deze column leest roep ik op om niet direct conclusies te trekken of het verhaal op een bepaalde manier te interpreteren. Ik zou u willen vragen om er eens over na te denken, er rustig met elkaar over te praten, in uw gezin, de familie, op het werk, met de buurvrouw. Luister naar elkaars mening en probeer tot overeenstemming te komen zonder een kant te kiezen. We hoeven het niet altijd direct met elkaar eens te zijn, ons gelijk te halen. Het kan ook anders. Gun elkaar, maar vooral onze kinderen een mooi kinderfeest in kleurrijke harmonie.