Volgens de minister is een ziekenhuis niet meer dan een stapel stenen. Die doctrine heeft nu vaste vorm gekregen in het beleid. Het bestuur van MCH, waar toe Bronovo en Antoniushove behoren, heeft tussen kerst en oud- en nieuw een plan op tafel gelegd om locaties te sluiten, de zorg te concentreren en te bezuinigen. Niet dat er nu financiële problemen zijn. Maar om sterker te staan in de toekomst. Om vooruit te lopen op een toekomstig faillissement.

Een ziekenhuis is een stapel stenen. In die stapel stenen worden mensen geboren, worden zieke mensen beter gemaakt, gaan andere mensen dood. Ik ken die stapel stenen uit eigen ervaring, en was steeds weer onder de indruk van de deskundigheid en de menselijkheid van alle medewerkers in dat ziekenhuis, Bronovo.

Efficiency, daar draait het om en ziektekostenverzekeraars bedreigen met dat motto de toegankelijkheid tot de gezondheidszorg. De premies stijgen, de ziekenhuizen sluiten. Bestuurders van ziektekostenverzekeraars hebben de bestuurders van ziekenhuizen in een dodelijke wurggreep, in het kader van efficiency. De eerste doden die in deze strijd vallen zijn niet deze bestuurders, maar de verzekerden.

Over tien jaar zal er niets meer zijn dan stapels stenen. Het is een trend naar ontmenselijking en ontzieling van de zorg. Eén ziekenhuis in het midden van het land, waar robots de triage uitvoeren. Financiële positie en maatschappelijke waarde geven een index aan, op grond waarvan wordt bepaald hoeveel tijd en geld nog in de patiënt kan worden geïnvesteerd. De meesten zullen niet door de eerste ronde komen.

Onze huidige bestuurders en politici hebben die heilloze weg ingezet. Artsen en verplegers behoren niet bepaald tot een revolutionaire beroepsgroep. Grootschalige protesten zullen uitblijven, en de bestuurders zullen vanuit hun helicopters toezien hoe de sloopkogels de zorg verminken tot een stapel stenen. Maar ik vind dat Bronovo moet blijven en Antoniushove ook.

Raymund Schütz